از طرفی هی یه چیزی قلقلکت می ده که روز شنبه بری دانشگاه و بشینی روبروی اونی که میگه قتل های زنجیره ای یک سال و نیم بعد از رفتن من اتفاق افتاد و  از طرفی هم دلت نخواد اصلا اون روز بری دانشگاه.

گیج می زنی اساسی!چیزی که بیشتر از همه بین سلول های مُخم،بلد شده اینه که:

I’m Iranian, but I hate Iran!

و همیشه از این جمله نارحت و شرمنده می شم.

پی نوشت:

میگم:قراره علی فلاحیان بیآد؟

میگه:قراره فلانی بعد از اتمام صحبت های فلاحیان از دانشگاه اخراج بشه!

خندیدم.خندیدیم.طنز تلخی بود.

.

.

.

.

زرشک!